میه ی بیریم سیُوک زدن؟
همه ی سرگرمیا و بازیای بچگیامون دَسِ جمعی بی. بازی تاکّ تَهنِی نداشتیم. ایه یکی هم پیدو میشو که داخُلِ جمع نمیشُ تو چیش میمُ.
دم دمه ی تُوسّون که میشُ و امتحانِی خرداد که میدادیم بچه علیاوادی اونگو ا زندان آزاد شده ی . آخرین انتحان خود لقت میزدیم زیر کتابو و تو کوچه مدرسه ی کتاب بی که پرپر شده ی. تُوُسّونو میرفتیم مدرسه سنگیو و چن ساعتی زیر درختِی کاجو میشِسّیم تعریف میکردیم و گاه گمونی دیدم نیدم میکردیم و خود سنگ میزدیم شیشاشو میرختیم پویین. هام روزا تصمیم میگرفتیم تیر کمونی دُرُس کنیم و بیریم سیوک زدن.
قدیم درخت تیت تو باغو و اُوشا زیادتر بید و خوراک سیُوکام تیت بی. سیوکُ گله گله ا ری ای تیت میپریدن ری او تیت.اونگو هرچی علیاواد شهری تر میشه سیوکام بیشتر قهر میکنن.
یکی ا سرگرمیامونم سیوک زدن بی. بایه اول تیرکمون درست میکردیم. ارّه ی خشکاری بوامون ور میداشتیم میرفتیم زیر درختای اهر و نار دنبال خَچّه میگشتیم. خَچّا پنجی بی و هفتی. خچه پنجی کمتر گیر میمُ. خلاصه یه خچه ی میبریدیم و نوبت جیر میشُ. جیرو بایه ا تیوپ چرخ میبریدیم که لَسم تر بی و سنگ خود ضرب بیشتری در میرفت. تیوپ سیاه داشتیم و قرمز. جیر تیوپ قرمز لسم تر بی ولی مقاومت جیر تیوپ سیاهو نداشت و زیدتر میپوکید. تیوپی که جیر ازیش میبریدیم بایه دقت میکردی سالم باشه و ا یه جِیش جیر نَوُرّی که وصله خورده ی یو جیر ا تیوپی نَوُرّی که جیرو فِسّو بشه. ینی تیوپی که کانه بی و جیریش تو کشیدن اولی ا هم در میرَ.
جیر و خچه آماده شُ و نوبت هَمّونه میشُ. همونه قسمتی بی که سنگو میذاشتی داخلیش و پرتاب میکردی. زَوونِی یه کفش کانه ی- ترجیحا کفش چرمی - پیدو میکردیم و میوُرّیدیمیش و اَنّازه ی یه همونه ازیش در میووردیم و دو طرفیشو سیلاخ میکردیم و جیرو ا سیلاخو رد میکردیم و محکم میوَسّیمیش و پیش به سوی سیوک زدن.
ظهرُ سیوکُ گله گله میمدن ری تیتُّ.سه چارتِی میرفتیم زیر تیتُّ کمین میزدیم. تُخارون در نم مه. فقط صِدِی او قناتی که ا جوق بغلی مون رد میشُ میمُ و گاهی صِدِی پِرت پِرت بال پروانا که ری پِدِنِی لو جوق نِشِسّیدن و خود هم جریشون شده ی. تو کرزه زیر رُزُ خودونو پَنهون کردیدیم و سنگی هم آماده هیشتیدیم تو هَمّونه و لِی پِنجامون جابجاش میکردیم تُ سیوک بیات. گاهی یه سیوک تاک پیش نوکی میمُ میشِس و مُنُ که میدید غربت بازی در میوُرد و در میرَ. هام لحظه ی که داشتیم نا امید میشدیم و حرف اَ ای بی که پُشیم بیریم دم آسیو مَلَّ یُوکی فِرِّه ی گله ی سیوکی میمُ که میشِسّن ری تیتّو. همه ی ذُق میکردیم و دل تو دلون نَوی. هر کی یکیشو نوشونه میگِرُ. یکی اَ چیشامونو میوَسّیم تُ بختر بشه نوشونه بیگیری. زَوونون میذاشتیم لی دَنّونون و جیرو تُ جِی که قوه داشتیم میکشیدیم و همی که میمَمدیم سنگو ول کنیم دو تُّ باغ پُین تر یه موتور صدی هندل میزه و یَی قاااااره ی میداد که اُنچه سیوک بی فرار میکرد🤣🤣
علی آباد کمین، آبادی ای است از قصبات شهرستان پاسارگاد در دامنه ی زاگرس جنوبی؛ با آب و هوایی سرد در زمستان ها و نیمه گرم در تابستان در استانی که قدیما آن را پارس می گفتند و امروزی ها «فارس» می گویند.با کوچه باغ هایی به وسعت رویا و مردمانی خونگرم .