بر خلاف امروزه که اجناس و مایحتاج روزمره به فراوانی و آسانی در سوپر مارکت های جور واجور و رنگارنگ در دسترس است، انبار کردن، به دلیل کمبود و در دسترس نبودن مواد غذایی و مایحتاج روزانه یکی از اجزا جدانشدنی زندگی مردمان قدیم بود و خمره ها به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای انبار غذا و آذوقه، نقش موثری در زندگی مردم قدیم علی آباد بازی می کردند.

از خمره ها برای انبار کردن گندم؛ جو؛ حبوبات؛ شیره ی انگور و ... استفاده می کردند. خمره ای که در تصویر می بینید، مخصوص نگهداری شیره ی انگور بوده است و جزیی از میراث خانوادگی ماست که از مادر بزرگ پدری ام به پدرم رسیده و گویا این خمره از جد مادری مادر بزرگم به ایشان رسیده بوده است. یعنی پیشینه ی این خمره را تا جایی که اطلاعی از آن در دست است پیگیری که بکنیم به چیزی حدود سیصد سال پیش می رسیم.

از پیشینه ی این خمره که بگذریم، کاربری آن هم جالب توجه است. این خمره مخصوص نگهداری شیره بوده است. سال های قدیم که آفات کشاورزی فراوان بوده و انگورها به اصطلاح پاک و قابل خوردن نمی شدند؛ اجداد ما آنها را در کُرُشک[1] تبدیل به شیره می کردند و شیره ها را درون پوست گوسفند می ریختند و به خانه می آوردند و آنها را درون همین خمره ها می ریختند و انبار می کردند؛ تا به مصرف خوراکی برسد و یا برای فروش آن را به کُلوار[2] ببرند و معادل آن برنج برای خوراک زمستان شان بیاورند.

خمره ها از جنس کوواره[3] بودند و شکل های مختلفی داشتند و به گفته ی  پدرم[4] معمولا گنجایش پنجاه من شیره را داشتند؛ که با احتساب هر من سه و نیم کیلوگرم، تقریبا چیزی بین صد و پنجاه تا  دویست کیلو گرم شیره را در خود جای می داده اند.


[1] Koroškچرخُشت

[2] Kolvārمنطقه ی کربال مرودشت که قدیم تر و پیش از وقوع خشکسالی ها مردمانش به کشت برنج مشغول بودند و برنج کلواری مشهور بود.

[3] kūwāreسفال

[4] حاج غلام هاشمی، زاده به سال 1315 خورشیدی