در راه صعود به قله برفدون[1]، کَل وادار[2] که رسیدین یه دره عمیق به نام سَف[3] بین شما و برفدون هست. برای عبور از این دره باید کمی به شرق برید تا دره رو دور بزنید و سوار بر دامنه های برفدون بشید. به محل تلاقی دامنه های برفدون و ابتدای دره سف، کونِ گودِ شنی میگن.

درختچه ای که در سمت راست تصویر می بینید، « شِن » است.

کون گود شنی یعنی ته گود شنی و شن[4] هم نوعی درخت هست که در ارتفاعات همون حوالی در میاد. یه چاه تقریبا ده متری سنگ چین توی این قسمت هست به نام چاه عمری[5] که چوپون ها از آبش برای سیراب کردن گوسفنداشون استفاده میکردن.

چاه عمری که با شاخه های خشک شده ی درخت شن پوشانده شده است

بیست و هشت فروردین نود و سه که اون حوالی رفته بودیم که این چاه آب نداشت. فکرکنم دلیلش کمبود بارش و خشکسالی ها باشه.


[1] مرتفع ترین قله ی علی آباد با دوهزار و هفتصد متر ارتفاع که در رشته کوه های غربی و جنوب غربی علی آباد قرار گرفته است.

[2] Kal –e vā- dārبلند ترین نقطه ی رشته کوه های غربی علی آباد که به کوه قبله هم مشهور است و در زمستانها از برف سفید پوش می شود.

[3] saf

[4] shen

[5] Čāh – e omar- ē