نواهای کهن، لالایی ها - لالایی 2

لالا لا لا گل[1] اوشن[2]/ رود[3]م خو ر[4] (خواب رفت) چیشُم روشن

بیار قالیچه را بنداز/ داییت اومه[5] چیشم روشن

لالا لا لا گل اوشن / رودم خو ر چیشم روشن

بیار قالیچه را بنداز / داییت اومه چیشم روشن

---

[1] در لهجه ی علی آبادی و به طور کلی کهن دیار کورش و داریوش و خشایارشاه، بجای شکوفه، « گل» کاربرد دارد. مثلا نمی گوییم شکوفه ی بادام یا شکوفه ی سیب؛ بلکه می گوییم گل بادوم و گل سیب.

[2] از گیاهان مرتعی و دارویی که در کوهستان های اطراف علی آباد و به طور کلی کوهساران نستوه زاگرس می روید و در خرده فرهنگ علی آبادی به دو دسته ی « اوشن پهنو» که دارای برگهای پهن تر است و « اوشن باریکو» که دارای برگهایی باریک تر است تقسیم می شود.

[3] Rūd – om:عزیزم

[4] Xow – raبه خواب رفت

[5] Ūme: آمد، از در درآمد

نواهای کهن - لالایی 1

لالا لا لا گل لاله/ پلنگ در کوچه می ناله

رود[1] جونیم[2] به گهواره/ خدا او را نگه داره

عنوان عکس: مادر قاجار در کنار گهواره

---

[1] Rūdعزیز، دلبند

[2] Jūn – ē – mجانی ام، وابسته به جانم. عزیز وابسته به جانم