فوتبال در علی آباد کمین
سال های پایانی دهه چهل خورشیدی مرکز آموزش کشاورزی علی آباد کمین جایی بود که بچه های جنوب – از شهر و روستا – گرد هم می آمدند ؛ تا علاوه بر آموزش کشاورزی نوین، امکان این را داشته باشند تا توانایی های خود را در قالب رشته های ورزشی گوناگون به نمایش بگذارند.
آقای ناصر ثور ( حکمتی ) یکی از نوجوانان علی آبادی بود که به خاطر شغل پدرش در آن مرکز ساکن بود و پسین تا پسین[1] ناصر هم کم کم در کنار بچه های جنوب – که با فوتبال آشنایی داشتند – به بازی گرفته می شد و این آشنایی او با فوتبال، سر آغاز تشکیل نخستین تیم فوتبال در علی آباد بود.
جناب ناصر ثور ( حکمتی )، نخستین نفر، ایستاده از راست
آن روزها زمین مشخص و خاصی برای بازی کردن فوتبالیست ها در علی آباد نبود. بچه ها خودشان حد های [2] نوروزه ها[3] را صاف می کردند؛ سنگ و سقاط را جمع و تیرک های چوبی دروازه ها را علم کرده و رشته طنابی بر آن می بستند. پسین ها دور هم جمع می شدند و جمعه تا جمعه و روزهای تعطیل، بازی با تیم سعادت آباد، علی رسیده، مادر سلیمان و ... سرگرمی آنها بود.
زمین های بازی موقتی بود و هر سال عوض می شد. وقتی که جاخشخاشی[4] به زیر کشت می رفت، ناصر همه را جمع می کرد و زمین شیرخان[5] را آماده می کردند. زمستان ها یا روبروی خاکسّون[6] - جای کنونی خانه ی خدا بیامرز حاج ولی هوشیار که مشهور به زمین گله دونی حاج ولی بود – یا زمین های حوالی سنگ قرقره[7] - که به دلیل شنزار بودن کمتر گل و لای داشت – محل بازی بچه ها بود. گاهی هم زیر خونا[8] و مدت کوتاهی هم زمین کنار قلعه ی عطاخان[9] .
رقابت ها هم بیشتر محله ای بود: هم بین سعادت آباد و علی آباد و علی رسیده و هم محله های « در قلعه » و « سر پل »[10]. قدیمی ها یادشان است وقتی بین بچه های بالا و پایین اختلاف می افتاد؛ بچه های محله ی بالا « از جرّ دلشون» [11] زمین پایینی ها را خراب می کردند؛ تیرک های چوبی را می شکستند؛ زمین شان را پر از سنگ و سکل[12]، خرده شیشه و دلّه[13]کهنه می کردند و به تلافی، پایینی ها هم همینطور.
شاید جالب باشد بدانید آن زمان ها خبری از توپ های استاندارد فعلی نبود. توپ های چرمی بود که به آن « چل تیکه » می گفتند. رنگ این توپ ها قهوه ای و تکه های چرمی اش مستطیل و به هم دوخته شده بود و تیوپی – که بچه ها به آن جیگر می گفتند – و به همین خاطر به این توپ ها، جیگری هم می گفتند. بچه ها پول روی هم می گذاشتند و شریکی توپ می خریدند. البته بیشتر بچه ها با توپ پلاستیکی بازی می کردند.
تیم های فوتبال علی آباد پیش از انقلاب، یکی تیم پرسپولیس بود؛ که شادروان اسماعیل دشتبانی آن را بنیان نهاده بود و تیم ملوان که نوجوانان آن را تشکیل داده بودند.
با وقوع انقلاب 57، مدتی همه چیز تعطیل بود؛ تا اینکه ناصر ثور، شورای محلی را زیر فشار گذاشت تا قلعه ی قدیمی علی آباد را تخریب کنند و با کمک شهرداری، زمین خاکی را آماده کنند؛ که به زمین قلعه معروف شد. سال 59 خورشیدی، تیم وحدت علی آباد راه افتاد و سال 1360 تیم درخشان شکل گرفت؛ که تا به امروز همواره از قوی ترین تیم های حاضر در مسابقات سعادت شهر بوده و در رده های گوناگون ( نو نهالان، نوجوانان، جوانان، امید و بزرگسالان ) مقام های زیادی به دست آورده است.
موفقیت های تیم درخشان:
نونهالان: سه بار قهرمانی، سه بار نایب قهرمانی
نوجوانان: چهار بار قهرمانی، پنج بار نایب قهرمانی و سه مقام سومی.
جوانان: چهار بار قهرمانی، پنج بار نایب قهرمانی و سه مقام سومی.
بزرگسالان: هفت بار قهرمانی، چهار مقام نایب قهرمانی و پنج مقام سومی؛ چهار بار قهرمان جام حذفی، دو بار مقام دوم جام حذفی؛ دو بار قهرمان جام شهدا؛ یک بار نایب قهرمان جام شهدای مادر سلیمان و مقام سوم جام شهدای ارسنجان.
نسل اول بازیکنان علی آباد:
شهید مسعود حسین پور، صادق فولادفر، علیرضا بهروزی، ناصر ثور( حکمتی )، غلام کوهبر، علی بهروزی، محمود حقیقی، احمد کبیری، سیاوش مختاری، اکبر صادق پور، خلیل صادق پور
نسل دوم:
حیدر براتی، حسین حقیقی، سعد الله کشتکار، سیف الله جوکار، داریوش مختاری، رضا پور عسکر، سیف الله قوی، قنبر حاصل پور
نسل سوم:
فرج الله هاشمی، اسماعیل دشتبانی، اسکندر استقامت، حجت الله آذرسای، مسعود جوکار، سرافراز برات، امیر هاشمی، مجید جوکار، غلامرضا مراد زاده.
نسل چهارم:
علمدار کمینی، نصرت الله کشتکار، سهراب دشتبانی، سرافراز مزیجانی، درویش پور عسکر.
نسل پنجم:
پرویز جوکار، افشار راضی، سیروس کیانی، عسکر باصری، منوچهر هاشمی، احمد رضا غلامی،خداخواست ایرانی، عبدالرضا کوهبر، صحبت کریمی، عنایت کشتکار، حسین کل رجب (کشتکار )، عباس ایزدی، رحمان حسین پور، علی عباس زاده.
نسل ششم:
رسول ارغوانی، کریم عرب، علی قاسم غلامی، مجتبی حسین پور، مصطفی کریمی، عزت حسین پور، حجت حسین پور، محمد عباس زاده، احمد عباس زاده، علی حسین پور ( علی حاج زینل )
*****
*****
*****
****
*****
****
پژوهش و نگارش متن و عکس ها از: منوچهر هاشمی
[1] Pasēnعصر، بعد ظهر
[2] Hadمرزبندی کرت ها در زمین های کشاورزی
[3] Nowrūz – eزمین های آیش که کشت نمی شد و به آن دلیل که خیش نخورده بود، سفت تر و هموارتر از زمین های شخم خورده بود و مناسب تر برای بازی بچه ها.
[4] Jā – xašxāš – ē زمین های کشاورزی علی آباد که خاص کشت خشخاش بود . مکان کنونی مدرسه ی شهید کمینی و خیابان 16 متری بخارا و کوچه های گرداگرد آن.
تا سال های 57-56 آخرین ساختمان علی آباد در کنار جاده ی علی آباد به سعادت آباد ( بلوار کنونی علی آباد ) خونه ی مش غریب رمضان زاده بود و از آن به بعد زمین های کشاورزی بود که به زیر کشت خشخاش می رفت.
[5] قطعه زمین ساده ی بدون درخت چسبیده به باغ های علی آباد، روبروی چاه شماره ی 4 آبفا و چسبیده به بلوار علی آباد که هم اکنون بخشی از آن منزل غلامحسین ایزدی ( غلامحسین شیرخان ) است.
[6] Xākessūnخاکستان، گورستان
[7] Sang – qerqer – eسنگی صاف و صیقلی در کوهپایه ی مسیر علی آباد - ارسنجان
[8] Zēr – e – xūnāزیر خونه ها: زمین های جنوب غربی علی آباد که هم اکنون باغستان های نو علی آباد در آن واقع است
[9] بخشی از زمین های ایستگاه دامپروری علی آباد، پایین تر از توتستان پرورش کرم ابریشم که به آن تلمبه ی عطاخان هم می گفتند
[10] محله ی در قلعه را « پایین » و محله ی چهار راه رودکی را « بالا » می گفتند.
[11] a – jerr – e – del – e – š – ūnاز روی لج
[12] Sekalاستخوان
[13] dalleحلبی
علی آباد کمین، آبادی ای است از قصبات شهرستان پاسارگاد در دامنه ی زاگرس جنوبی؛ با آب و هوایی سرد در زمستان ها و نیمه گرم در تابستان در استانی که قدیما آن را پارس می گفتند و امروزی ها «فارس» می گویند.با کوچه باغ هایی به وسعت رویا و مردمانی خونگرم .