گاه انسان های خوب، چنان ناگهانی از میان ما می روند، که درک سنگینی فقدان شان را ماه ها و بلکه سالیان نیاز است. انسان هایی که - بی هیچ ادعا و بدون یدک کشیدن القاب تهوع آور جناب دکتر و مهندس و فلان محترم و بهمان گرانقدر -، با منش و رفتار خود، انسانیت را زنده نگاه داشته و تداوم می بخشند.

از مردی سختکوش و راست کردار می گویم. از حاج حسین غلامی می گویم که به آرامش جاویدان پیوست و رهایمان کرد و رفت.

وجود چنین مردانی، دلگرمی ای است برای آنانی که می خواهند انسان بمانند و انسانیت را در کفه ی چاپلوسی، آز، ریاکاری و فرومایگی برابر ننهند.