علی آباد کمین: اندوه دیروز

✅ سَقُّزِ پَسِ چیش(سقز پشت چشم)

یکی از سرگرمی ها یا مشاغل مردم علی آباد و مناطق همجوار، بنه چیدن و جمع آوری بنه است. اواخر تابستان به بعد بنه ها می رسند و مردم برای چیدن بنه به کوه و جنگل می روند. درخت بنه صمغ و شیره ای دارد که حین چیدن بنه به دست بنه چینان می چسبد. در لهجه ی علی آبادی به این صمغ، "سَقُّز" می گویند. چسبیدن سقز به دست و ریختن آن در موی بنه چین، باعث آزار و دردسر زیادی می شود؛ حال اگر قطعه ای سقز به پشت چشم سقز چین بیفتد؛ چون دست سقز چین هم به سقز آلوده هست و نمی تواند پشت چشمش را پاک کند، باعث درد سر زیادی می شود و نیاکان علی آبادی ما برای بیان " دردسر و مزاحمت زیاد" از عبارت" سقز پس چیش " استفاده میکنند.

🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰

✅✅ " ریگِ تو جُو"

ضرب المثل دیگری است در لهجه ی علی آبادی که دقیقا معنایی کنایی معادل با " سقز پس چیش" دارد.
قدیم، جو و به طور کلی غلات و حبوبات را برای استفاده باید اول به بوجاری میبردند و بوجار کسی بود که با استفاده از غلبیل های (غربیل)مختلف ریگ و کلوخ و خرده چوب ها را از دانه های اصلی حبوبات و غلات پاک می کرد تا حبوبات و غلات آماده خوردن شوند. طبیعی است که وجود ریگ داخل جو ایجاد مزاحمت می کرد و گذشتگان ما برای بیان معنای مزاحمت از عبارت "فلانی شده ریگ تو جو ما" استفاده می کردند.

https://www.instagram.com/p/BcxhSm1h1qJluaHKtANiXYAX0emCai2SiU-NTU0/