ارژن ها با تنه ی طلایی رنگ و زیبای خود درختچه هایی کوتاه عمر و آفت خیزند و همانند هلو، عمرشان به ندرت به ده تا پانزده سال می رسد و از ناحیه کنده و ریشه دچار کرم زدگی و پوسیدن می شوند و از بین می روند.
ارژن اواخر بهمن ماه شکوفه می کند و تیرماه میوه های کوچکش که به شکل بادام - ولی تلخ مزه - هست می رسند.
شاخه های پر پشت درختچه ی ارژن همچنین اواخر زمستان و فصل گل دهی میزبان گربه نوروزی هاست که بر شاخساران آن تار می تنند و بر روی آن رشد می کنند.


ارژن را علی آبادیان " اَرجِن" تلفظ می کنند. درخت ارژن برخلاف کنده و ریشه ی ضعیفش، چوب محکم و سفتی دارد و علی آبادی های قدیم از چوب آن برای دسته ی تبر و تیشه و تبرزین و دیگر ابزاری که در کارهای سخت به کار می رفتند، استفاده می کردند و همچنین چوپانان چوبدستی و یا به لهجه ی علی آبادی کَلاك خود را از درخت ارژن می بریدند.
ارژن همچنین در فرهنگ علی آبادی به شعله های بلند و سوزانش مشهور است و هر کس را که می خواستند نفرین کنند می گفتند " اَلُوِ اَرجِن بيگیری"؛ یعنی شعله های آتش ارژن به جانت بیفتد.