علی آباد کمین: اندوه دیروز

بنا به پیشنهاد یکی از همشهریان گرامی، آقای علی محمدی، پرس و جویی درباره ی یکی از مکان های از یاد رفته ی علی آباد به نام « چمن بید » کردم. طبق اظهارات پدرم، حاج غلام هاشمی،[2] زمانی که مردم درون قلعه ی علی آباد زندگی می کردند و شهر به شکل امروزینش گسترش نیافته بود، در محدوده ی منزل مسکونی پدری خودم، یعنی چهارراه اصلی علی آباد، آب قنات در محوطه چمنزاری به حالت چرخ اُو[3] ( گردش  دایره وار)می چرخیده و سپس این آب توسط دو رشته جویبار به سوی قلعه ی قدیمی علی آباد هدایت می شده است.

طبق اظهارات پدرم، این محدوده، به دلیل فراوانی میزان آب تبدیل به چمنزاری شده بود که چند بید کهنسال هم در میانه ی این چمنزار سر بر آورده بود و مردمان علی آباد به قصد تفریح و خوشگذرانی و خوردن چای، یا شستشوی لباس توسط زنان و دیگر مقاصد به چمن بید می آمده اند.

همچنین طبق گفته های پدرم، ملا عزیز الله، که پس از فوت پدر بزرگم، ملافرج الله، از بوانات به علی آباد می آید و ملای مکتبخانه های علی آباد می شود، بچه مکتبی ها را برای آموزش به چمن بید می آورده و بچه مکتبی ها سر ظهر که می شده به ترتیب قد در صف می ایستاده و نماز خود را به جای می آورده اند.

آب قنات پس از آنکه گرداگرد چمن بید می چرخیده، توسط دو رشته جویبار[4] که درختان سپیدار در کناره اش سر به آسمان کشیده بوده به راه می افتاده و سرانجام به حمام و مسجد قدیم می رسیده است. تصور زیبایی چمن بید با محوطه ای چمن پوش که صدای شر شر آب قنات، گوش ت را نوازش می کند و خیابانی خاکی با دو جویبار و درختان اسپیدار در دو سوی چشمت را.